„Immunoterapia komórkami macierzystymi długi czas znajdowała się w fazie prób. Sprawa testowania na ludziach wygląda na skomplikowaną i niejednoznaczną, choć możemy patrzeć w przyszłość z optymizmem” – mówił profesor Kurpisz.
„Serce, które stało się naszym pierwszym układem modelowym, wydawało się narządem prymitywnym, ponieważ składa się tylko z czterech typów komórek, a jednak wytwarzają one niesamowicie finezyjną zespólnię, która objawia się synchronicznym skurczem trwającym przez całe życie”.
„Serce okazało się dużo bardziej skomplikowanym narządem, niż się spodziewaliśmy, ponieważ nie toleruje żadnej komórki, która wchodzi na jego terytorium, zakłócając tym samym synchronię całego organu. Każda obca komórka, która znajdzie się na terenie mięśnia sercowego, może spowodować arytmię i nad tym problemem właśnie pracujemy”.
„Kiedy skonstruowaliśmy mapę genomową, myśleliśmy, że homo sapiens został zsekwencjowany i za chwilę będziemy mieli wszystko. Okazuje się, że w tej chwili sekwencjowanie genomowe przynosi głębokie rozczarowanie”.
„Środowisko wywiera istotne piętno na układzie genowym, modyfikując go. W jednym środowisku mutagenność będzie zwiększona, w innym zmniejszona dzięki specyficznym mikroorganizmom oraz czynnikom uwarunkowanym cywilizacyjnie. Liczba przyczyn jest ogromna, a kwestia niezwykle skomplikowana. Dlatego właśnie czeka nas jeszcze dużo pracy, szczególnie w kierunku epigenetyki”.
To kilka myśli zacytowanych w celu przypomnienia tematu oraz ukazanych u nas wcześniej rozmów z profesorem Kurpiszem. Jedna z nich stała się preambułą w procesie nadawania tytułu doktora honoris causa.
Profesor Kurpisz został uhonorowany za osiągnięcia w dziedzinie genetyki rozrodu, wprowadzenia terapii narządowej z użyciem komórek macierzystych oraz za zainicjowanie i utrzymanie ponad 10-letniej współpracy pomiędzy Instytutem Genetyki Człowieka PAN w Poznaniu a Lwowskim Uniwersytetem Medycznym.
Od lat jest kierownikiem Zakładu Biologii Rozrodu i Komórek Macierzystych Instytutu Genetyki Człowieka Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu i światowej klasy specjalistą z zakresu genetyki rozrodu i leczenia niepłodności.
Jak powiedział nam po uroczystości: „Coraz częstsze problemy z męską niepłodnością to efekt zmian zachodzących wokół nas. Zanieczyszczenie środowiska, styl życia, dieta, ale i stan zdrowia. Na Ukrainie jest większe zanieczyszczenie środowiska toksynami niż u nas. Wciąż odczuwalne są tam też jeszcze skutki katastrofy w Czarnobylu, na dodatek ludzie nie przywiązują specjalnie dużej wagi do jakości odżywiania. To wszystko przekłada się na poważne problemy z płodnością”.
Dziedziny zainteresowań naukowych profesora Macieja Kurpisza to genetyka człowieka, komórki macierzyste, immunologia, niepłodność małżeńska; umiejętność kliniczna – andrologia.
Ogólna liczba publikacji – 311, w tym książki i monografie – 11. Liczba cytowań w literaturze światowej – powyżej 1200. Profesor Kurpisz był organizatorem bądź współorganizatorem ponad 40 międzynarodowych i krajowych imprez naukowych; przewodniczył 83 sesjom kongresowym krajowym i międzynarodowym.
Najważniejsze wyróżnienia:
- Nagroda Wydziału Nauk Medycznych PAN za wybitne osiągnięcia w dziedzinie immunologii rozrodu (1985)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1989)
- Nagroda Prezesa Rady Ministrów za wybitne osiągnięcie naukowe w dziedzinie immunologii rozrodu (1996)
- Nagroda Naukowa Miasta Poznania za cykl badań nt. molekularnego podłoża rozrodczości człowieka i niepłodności małżeńskiej (2001)
- Nagroda International Royan Institute za cykl prac nad czynnikiem męskim w rozrodzie (2004)
- Nagroda Zespołowa Ministra Zdrowia za cykl 5 publikacji dot. przeszczepiania mioblastów w regeneracji serca (2007)
- Nagroda Polskiego Towarzystwa Genetycznego za najlepszą pracę z zakresu genetyki człowieka opublikowaną w 2007 roku
Nominacja przez Amerykański Instytut Biograficzny do tytułu Człowieka Roku 2010 za niezwykłe zasługi w ogólnym dorobku światowym
